Zaimki osobowe

Zaimki osobowe odmieniają się przez przypadki: ich, mich, mir; du, dich, dir; er, ihn, ihm; sie, sie, ihr; es, es, ihm; wir, uns, uns; ihr, euch, euch; sie, sie, ihnen. To dla ciebie nic nowego: „ja, mnie, mi”, „ty, ciebie, ci”. Polskiemu mianownikowi, biernikowi i celownikowi odpowiadają niemiecki Nominativ, Akkusativ i Dativ; formy dopełniacza istnieją, ale w mowie prawie się ich nie używa.

Trzecia osoba działa tak jak w polskim: zaimek wybiera się według rodzaju rzeczownika, a nie według rzeczy. Stół to der Tisch, więc er; lampa to die Lampe, więc sie; książka to das Buch, więc es. Pułapka polega na tym, że to niemiecki rodzaj decyduje, nie polski: „książka” jest żeńska, a o das Buch mówi się es; „gazeta” jest żeńska i die Zeitung też — tu akurat sie się zgadza.

Niemiecki prawie nigdy nie opuszcza zaimka podmiotu. Po polsku „Widziałem go wczoraj” wystarczy, bo końcówka czasownika mówi, kto widział. Po niemiecku zawsze: Ich habe ihn gestern gesehen. Formy celownika też są bardzo częste, często tam, gdzie polski ma podobną konstrukcję: Mir ist kalt„jest mi zimno”Das gefällt mir„to mi się podoba”Wie geht es dir?„jak ci leci?”

Forma grzecznościowa działa inaczej niż po polsku. Polski mówi „Czy Pan przyjdzie?” — rzeczownik i czasownik w trzeciej osobie liczby pojedynczej. Niemiecki ma jeden zaimek Sie pisany wielką literą, z czasownikiem w trzeciej osobie liczby mnogiej, dla jednej osoby i dla wielu, bez rozróżniania płci: Kommen Sie? To „Pan”, „Pani” i „Państwo” naraz.