Samogłoski, Umlaut i ei/ie

Niemieckie samogłoski są czyste, jak polskie: o brzmi od początku do końca jak „o”. Nowa jest długość. W polskim samogłoska jest zawsze tak samo krótka i długość niczego nie odróżnia. W niemieckim każda samogłoska może być długa albo krótka, i to zmienia słowo: Staat(państwo) ma długie „a”Stadt(miasto) krótkie Pisownia zwykle to pokazuje. Samogłoska jest długa, gdy jest podwojona (Meer, Boot), gdy stoi za nią nieme h (fahren, Sohn) albo gdy za nią jest jedna spółgłoska i samogłoska (Name, Tage). Przed podwójną spółgłoską jest krótka (Bett, kommen).

Umlauty to dla ciebie nowe dźwięki. ü to polskie „i” wymawiane z ustami zaokrąglonymi jak do „u”: über, müde. ö to polskie „e” z ustami ułożonymi jak do „o”: schön, hören. ä jest najłatwiejsze — to po prostu otwarte „e”, jak w polskim „ten”: krótkie w Männer, długie w Käse. ü nie jest polskim „u” ani „i”: Mütter to „matki”, Mutter „matka”, a Mitte „środek”.

Prawdziwa pułapka to pary liter. ei czyta się „aj”, nie „ej”: mein, Wein, drei. ie to nie „i-e”, tylko długie „i”: Bier, Liebe, vier. eu i äu czyta się „oj”: neu, heute, Häuser. au czyta się jak polskie „au” w „auto”: Haus, Frau.

Dwie zasady dla końcówki słowa. Końcowe -e zawsze się wymawia, ale bardzo słabo, jako krótki, niewyraźny dźwięk między „e” a „y”: Name, bitte. Polski takiego dźwięku nie ma i robi z niego wyraźne „e” — wtedy słowo brzmi twardo i obco. Końcowe -er traci swoje „r” i brzmi jak krótkie, ciemne „a”: Vater, Lehrer, besser.