„sein” i „haben”: być i mieć

sein („być”) i haben („mieć”) są w czasie teraźniejszym nieregularne i trzeba je znać na pamięć: ich bin, du bist, er ist, wir sind, ihr seid, sie sind i ich habe, du hast, er hat, wir haben, ihr habt, sie haben. W mowie używa się też ich Präteritum: ich war(„byłem”)ich hatte(„miałem”) Przy innych czasownikach w rozmowie zwykle mówi się Perfekt, przy tych dwóch – Präteritum.

Oba czasowniki tworzą Perfekt wszystkich pozostałych: haben dla większości (ich habe gearbeitet), sein dla ruchu i zmiany stanu (ich bin gefahren, er ist eingeschlafen). Polski ma jeden czas przeszły bez czasownika posiłkowego, więc wybór między haben i sein jest dla ciebie nowy – i trzeba go ćwiczyć.

Niektóre polskie wyrażenia z „mieć” i „być” po niemiecku zamieniają się miejscami. Wiek: „mam dwadzieścia lat” to ich bin zwanzig Jahre alt. Głód i pragnienie: „jestem głodny” to najczęściej ich habe Hunger, „chce mi się pić” – ich habe Durst. Istnienie: „czy jest tu dworzec?” to Gibt es hier einen Bahnhof? – z es gibt, nie z sein. Po sein rzeczownik stoi w mianowniku (Nominativ): Das ist mein Bruder.