Słowa obce i ich liczba mnoga

Niemiecki ma cztery rodzime wzory liczby mnogiej — -e, -er, -(e)n i brak końcówki — i piąty, który przyszedł z zapożyczeniami: -s. Spotkasz go w słowach z angielskiego i francuskiego oraz w skrótach: das Auto → die Autos, das Hotel → die Hotels, der Chef → die Chefs, die CD → die CDs. Rodzime niemieckie rzeczowniki prawie nigdy go nie mają.

Słowa łacińskie i greckie często zachowują własną liczbę mnogą. Das Thema → die Themen, das Museum → die Museen, der Rhythmus → die Rhythmen, das Praktikum → die Praktika. Największa i najbardziej przewidywalna grupa to -um: -um odpada, w jego miejsce przychodzi -en albo -a. Polski zna tę grupę: „muzeum – muzea”, „centrum – centra” — tylko że niemiecki woli -en: Museen, Zentren.

Rodzaju zapożyczenia nie da się wyprowadzić i trzeba się go nauczyć, ale jest przydatna tendencja: słowo obce zwykle przejmuje rodzaj najbliższego niemieckiego słowa. Die E-Mail idzie za die Post, der Laptop za der Rechner. To wskazówka, nie reguła. Większość tych słów znasz z polskiego — hotel, muzeum, temat, laptop — i ta znajomość jest pułapką: polskie słowo nie mówi ci ani o rodzajniku, ani o liczbie mnogiej. „Temat” jest męski, a das Thema nijakie.