Nominalizacja: „das Essen”

Niemiecki robi z bezokolicznika rzeczownik: pisze go wielką literą i stawia przed nim das: das Lesen, das Rauchen, das Warten. Polski ma na to rzeczowniki odczasownikowe — „czytanie”, „palenie”, „czekanie” — i, co wygodne, one też są nijakie. Niemiecka forma jest zawsze nijaka i w liczbie pojedynczej, i tworzy się ją od każdego czasownika, nawet od takiego, który znasz od pięciu minut.

Przymiotniki stają się rzeczownikami w ten sam sposób, ale zachowują końcówki przymiotnika: der Deutsche, ein Deutscher, die Deutschen. Polski robi to samo: „chory”, „chorego”, „chorzy” — słowo wygląda jak rzeczownik, a odmienia się jak przymiotnik. Różnica polega na tym, że po niemiecku końcówka zależy jeszcze od rodzajnika przed nim.

Obie konstrukcje pozwalają niemieckiemu powiedzieć jednym słowem to, na co polski potrzebuje kilku: das Wichtigste„najważniejsza rzecz”etwas Neues„coś nowego”nichts Besonderes„nic szczególnego” Po etwas, nichts, viel i wenig przymiotnik dostaje -es i wielką literę.