Przejdź do treści
EveryLingua Wszystkie językiSłownik
PL
DEDeutschENEnglishESEspañolFRFrançaisITItalianoPTPortuguêsHIहिन्दीZH中文JA日本語KO한국어TRTürkçePLPolski

Mapa gramatyki

Dwa obrazy tych samych tematów: czasy na osi czasu oraz wszystkie tematy (108) ułożone według poziomu. Każde pole jest linkiem.

Czasy na osi czasu

Oś to czas. Po lewej to, co było już zakończone, gdy działo się to, o czym mowa; pośrodku teraz; po prawej to, co dopiero nadejdzie. Każdy czas stoi w tym punkcie, o którym coś mówi – „przyszłość” nie jest tu tytułem rozdziału, tylko przystankiem, tym samym, na którym każdy język stawia coś innego.

Pod spodem są formy, które nie pasują do żadnego przystanku. Forma czasu przyszłego wyrażająca przypuszczenie, forma czasu przeszłego wyrażająca uprzejmość, zdanie warunkowe, którego formę narzuca warunek: wtedy nazwa nie mówi nic o punkcie w czasie – i to nie jest przypadek szczególny, tylko połowa powodu, dla którego czasy są trudne.

Kliknij poziom, aby zobaczyć tylko jego; kliknij jeszcze raz, aby wróciło wszystko.

Poziom

Zaprzeszłość1

To, co już się skończyło, zanim opowieść tam dotarła.

Plusquamperfekt (czas zaprzeszły)B1

Przeszłość4

Coś, co się wydarzyło, skończyło i zostało tam, gdzie się wydarzyło.

Perfekt (czas przeszły złożony)A1 Präteritum (czas przeszły prosty)B1 „haben” czy „sein” w PerfektA2 Jak tworzy się Partizip IIA2

Przeszłość powiązana z teraźniejszością1

Coś, co zaczęło się albo wydarzyło wcześniej, a nadal obowiązuje lub ma znaczenie teraz.

Kiedy: „seit”, „vor”, „in”, „für”A2

Teraźniejszość1

To, co obowiązuje w tej chwili, co właśnie trwa albo co jest tak zawsze.

Do czego służy czas teraźniejszyA2

Przyszłość1

To, co dopiero nadejdzie – obiecane, zaplanowane albo tylko przewidywane.

Czas przyszłyA2

Warunek i możliwość1

Tu o formie decyduje warunek, a nie miejsce na osi czasu.

Konjunktiv IIB1

Czas tylko z nazwy1

Forma przyszła na przypuszczenie, forma przeszła dla uprzejmości: nazwa nic nie mówi o tym, kiedy.

Uprzejme prośby: „könnten”, „hätten”A2

Która forma kiedy1

Tematy, które objaśniają nie jedną formę, lecz wybór między dwiema.

„würde” + bezokolicznikB1

Cała gramatyka według poziomów

Teraz osią jest poziom: od poziomu A1 do poziomu B1, jeden pas na każdy poziom, a działy jeden pod drugim. Jeden obraz pokazuje więc, co każdy poziom dodaje do każdego działu – na pytanie „co poziom B1 dodaje do czasownika?” nigdzie indziej nie da się odpowiedzieć jednym spojrzeniem.

Puste pole to nie brak, tylko informacja: to, że na poziomie A1 nie ma nic o stronie biernej, też jest częścią obrazu.

Alfabet i literowanieA1 Samogłoski, Umlaut i ei/ieA1 Spółgłoski: w, v, z, s, j i hA1 ch, sch, sp, st i twarde końcówkiA1 Akcent, wielkie litery i ostre sA1
Perfekt (czas przeszły złożony)A1
Czas przyszłyA2 Do czego służy czas teraźniejszyA2 „haben” czy „sein” w PerfektA2 Kiedy: „seit”, „vor”, „in”, „für”A2 Jak tworzy się Partizip IIA2 Uprzejme prośby: „könnten”, „hätten”A2
Präteritum (czas przeszły prosty)B1 Plusquamperfekt (czas zaprzeszły)B1 Konjunktiv IIB1 „würde” + bezokolicznikB1
Czas teraźniejszyA1 „sein” i „haben”: być i miećA1 Czasowniki rozdzielnie złożoneA1 Sześć czasowników modalnychA1 „mögen” i „möchten”A1
Czasowniki mocneA2 Tryb rozkazującyA2 Czasowniki nierozdzielnie złożone: „be-”, „ver-”A2 Nie musisz czy nie wolno: „nicht müssen” i „nicht dürfen”A2 „sollen”: polecenie i „podobno”A2
Czasowniki ze stałym przyimkiemB1 Czasowniki zawsze zwrotneB1 Bezokolicznik z „zu” i bezB1 Czasowniki mieszane: „bringen”, „brachte”B1 Czasowniki bezosobowe: „es regnet”B1 Czasownik modalny bez drugiego czasownikaB1 Strona bierna z „werden”B1
Przypadki – przeglądA1 Mianownik (Nominativ)A1 Biernik (Akkusativ)A1 Celownik (Dativ)A1 Trzy rodzajeA1 Liczba mnogaA1 Rodzajnik określonyA1 ein, kein i zaimki dzierżawczeA1 Formy ściągnięte: „im, zum, am”A1 Zaimki dzierżawcze: mein, dein, sein, ihrA1 Zaimki osoboweA1 Przymiotnik po seinA1 Przyimki z biernikiem (Akkusativ)A1 Przyimki z celownikiem (Dativ)A1
Czasowniki z celownikiemA2 Rzeczowniki złożoneA2 Zdrobnienia: -chen i -leinA2 Rodzaj po końcówceA2 Rzeczownik bez rodzajnikaA2 Zaimki wskazujące: dieser, derA2 Zaimki zwrotneA2 Zaimki nieokreślone: jemandA2 Zaimki pytające: wer, wen, wemA2 Stopień wyższy i najwyższyA2 Porównanie: so … wie, alsA2 Przymiotnik jako przysłówekA2 Przyimki z dwoma przypadkami: in, aufA2 Dokąd: „nach”, „zu”, „in”, „auf”A2 Gdzie: in, an, auf, beiA2 Skąd: aus i vonA2
Dopełniacz (Genitiv)B1 Dwa dopełnienia w jednym zdaniuB1 Zamiast dopełniacza: von z celownikiemB1 Słabe rzeczowniki męskieB1 Nominalizacja: „das Essen”B1 Łączniki -s- i -n- w złożeniachB1 Słowa obce i ich liczba mnogaB1 Gdzie niemiecki wymaga rodzajnikaB1 Zaimki bezosobowe: man, esB1 Zaimki względne i wskazująceB1 Zaimek es i jego zastosowaniaB1 Zaimki dzierżawcze samodzielnie: meinsB1 Końcówki przymiotnikówB1 Przymiotniki jako rzeczownikiB1 Przymiotnik bez rodzajnikaB1 Przyimki z dopełniaczem (Genitiv)B1 Przyimki przy czasownikachB1
Czasownik na drugim miejscuA1 PytaniaA1 Polecenia i prośbyA1 Przeczenie: „kein” czy „nicht”A1
Środek zdania: znane przed nowymA2 Pierwsze miejsce w zdaniuA2 „dass”, „weil”, „wenn”: czasownik na końcuA2 Kiedy: „als”, „wenn”, „wann”A2 Przyczyna: „weil”, „da”, „denn”A2 Gdzie stoi „nicht”A2 Odpowiedź z „doch”A2 Jeszcze nie, już nie: „noch nicht”, „nicht mehr”A2
Nawias zdaniowyB1 Kolejność określeń: TeKaMoLoB1 Zdania względneB1 Pytania zależne i zdania z „zu”B1 Spójniki i szyk zdaniaB1 Cel: „um … zu” i „damit”B1 Warunek: „wenn” i „falls”B1 Słowa przeczące: „nie”, „nichts”, „niemand”B1 Przeczenie w słowie: „un-”, „-los”, „-frei”B1
Liczby, daty i godzinyA1 Pisownia i wymowaA1
Grzecznie i na ty: „du” i „Sie”A2
Słowa łączące: „deshalb”, „trotzdem”B1 Wielkie literyB1 Gdzie stawia się przecinekB1 Spójniki dwuczęściowe: „entweder … oder”, „weder … noch”B1

Ścieżka nauki krok po kroku Wszystkie tematy jako lista