A1 · Rodzajniki
Zaimki dzierżawcze: mein, dein, sein, ihr
„mein Buch, meine Tasche, meinen Schlüssel”
Siedem zaimków dzierżawczych odmienianych jak ein — i jedno słowo, które znaczy „jej”, „ich” i grzecznościowe „Pana/Pani”.
W skrócie
- Zapamiętaj
- Rdzeń pokazuje właściciela, końcówka — rzecz.
- Forma
- mein Buch, meine Tascheja → mein
- Słowa sygnałowe
- mein
- dein
- sein
- ihr
- unser
- euer
- Ihr
- Pułapka
- Źle:Sie sucht seinen Schlüssel. (meaning her own)Dobrze:Sie sucht ihren Schlüssel.
Teraz ty
Ćwiczenia do tego tematu: 5. Odpowiedzi sprawdza przeglądarka; żadna z nich nie opuszcza twojego urządzenia.
Teraz twoja kolejZdania do tego tematu: 4; ćwicz, pisząc – sprawdzanie od razu.
Forma
Wzorce w skrócie
Każdy wiersz mówi najpierw, kiedy albo do czego służy wzorzec, a potem podaje niemiecki przykład.
| ja → mein | mein Buch, meine Tasche |
| ty → dein | dein Buch, deine Tasche |
| on, ono → sein | sein Buch, seine Tasche |
| ona → ihr | ihr Buch, ihre Tasche |
| my → unser; wy → euer | unser Haus, euer Haus |
| oni, one → ihr; forma grzecznościowa („Sie”) → Ihr | ihre Sachen, Ihre Sachen |
Zasady po kolei
Forma, o którą chodzi w tym temacieSłowo, które jej wymaga
Zaimki dzierżawcze dostają te same końcówki co ein i kein.
Ich sehe meinen Bruder.Widzę mojego brata.
Końcówka zgadza się z posiadaną rzeczą, a nie z właścicielem.
sein Buch, seine Taschejego książka, jego torba
W mianowniku (Nominativ) i bierniku (Akkusativ) liczba mnoga ma zawsze -e, bez względu na rodzaj.
meine Bücher, meine Taschenmoje książki, moje torby
Ihr wielką literą to forma grzecznościowa.
Ist das Ihr Mantel?Czy to Pana płaszcz?
Przykładowe zdania
Das ist mein Bruder.To jest mój brat.
Wo ist deine Jacke?Gdzie jest twoja kurtka?
Sie hat ihren Schlüssel vergessen.Ona zapomniała klucza.
Unser Haus liegt am Wald.Nasz dom stoi przy lesie.
Haben Sie Ihre Karte dabei?Ma Pani przy sobie kartę?
Więcej przykładowych zdań (6)
Mein Name ist Anna.Mam na imię Anna.
Hast du deinen Ausweis dabei?Masz przy sobie dowód?
Er besucht seine Eltern.On odwiedza swoich rodziców.
Ihre Antwort hat mich überrascht.Jej odpowiedź mnie zaskoczyła.
Wir haben unser Auto verkauft.Sprzedaliśmy nasz samochód.
Wo sind eure Sachen?Gdzie są wasze rzeczy?
Pułapka, w którą często wpadają osoby mówiące po polsku
Uwaga
Po polsku powiesz „ona szuka swojego klucza” i „swój” nie mówi nic o płci właściciela. Po niemiecku trzeba to powiedzieć i obie decyzje podejmuje się osobno. Rdzeń wybiera właściciel: właścicielka jest kobietą, więc ihr. Końcówkę wybiera rzecz: Schlüssel jest męski i stoi w bierniku (Akkusativ), więc -en. Błąd powstaje, gdy chce się zrobić obie rzeczy naraz: męski klucz podsuwa męski rdzeń sein. Najpierw wybierz rdzeń, potem popatrz na rzeczownik.
Całe wyjaśnienie
Czytaj całość · ok. 1 min
Zaimki dzierżawcze działają podobnie jak po polsku: „mój dom”, „moja torba”, „mojego klucza”. Mein Haus, meine Tasche, meinen Schlüssel — rdzeń mówi, czyje to jest, a końcówka zgadza się z rzeczownikiem. Każda osoba ma swój zaimek — mein, dein, sein, ihr, unser, euer, ihr, Ihr — i wszystkie dostają dokładnie te same końcówki co ein i kein.
Po polsku w trzeciej osobie liczby pojedynczej „jego” i „jej” się nie odmieniają: „jego dom”, „jego torba”, „jego klucza”. Po niemiecku odmieniają się zawsze: sein Haus, seine Tasche, seinen Schlüssel. Właściciel się nie zmienił, zmienił się tylko rodzaj i przypadek rzeczy. Przy każdym zaimku podejmujesz więc dwie decyzje: rdzeń wybiera właściciel, końcówkę — rzecz.
Jedno słowo ma tu trzy znaczenia: ihr to „jej”, „ich”, a pisane wielką literą Ihr to grzecznościowe „Pana, Pani, Państwa”. Rozróżnia je kontekst i wielka litera.
Warto wiedzieć1
Warto wiedzieć
Porównanie z polskim: niemiecki nie ma „swój”
Polski ma zaimek zwrotny „swój”, który odsyła do podmiotu: „Anna bierze swoją torbę”, „Piotr bierze swoją torbę”. Niemiecki takiego słowa nie ma. Zamiast „swój” wybierasz zaimek osoby, która jest podmiotem: Anna nimmt ihre Tasche, Peter nimmt seine Tasche, Ich nehme meine Tasche, Du nimmst deine Tasche. Polak, który myśli „swój”, musi więc za każdym razem zapytać: czyje to jest — moje, twoje, jego, jej? Dobra wiadomość: dzięki temu niemieckie zdanie nigdy nie jest dwuznaczne tak jak polskie „on wziął jego torbę”.
Anna nimmt ihre Tasche, Peter nimmt seine Tasche.Anna bierze swoją torbę, Piotr bierze swoją torbę.
Jak dobrze znasz ten temat?
To pole wypełnia się samo, gdy poćwiczysz. Możesz je tu zmienić w każdej chwili.
Następny na ścieżce: 32 · Czas przyszłyWróć do ścieżki nauki