Przejdź do treści
EveryLingua Wszystkie językiSłownik
PL
Wszystkie tematy (108)

Alfabet i wymowa

Alfabet i wymowa

Czasy i Konjunktiv

Czasy

Konjunktiv

Czasowniki: odmiana, modalne, strona bierna

Czasownik: czas teraźniejszy i temat

Czasowniki modalne

Strona bierna

Przypadki, rzeczowniki i rodzajniki

Cztery przypadki

Rzeczowniki: rodzaj, liczba mnoga, złożenia

Rodzajniki

Zaimki

Przymiotniki

Przyimki

Budowa zdania

Szyk zdania

Zdania podrzędne

Przeczenie

Styl i szczegóły

Szlify i pisownia

B1  ·  Rodzajniki

Gdzie niemiecki wymaga rodzajnika

„die Zeit”, „im Sommer”, „die Hände”

Rzeczowniki abstrakcyjne, pory roku, posiłki i części ciała dostają rodzajnik — a zawody go tracą.

W skrócie

Zapamiętaj
Zawód bez rodzajnika, część ciała z rodzajnikiem.
Forma
Die Zeit vergeht. Das Leben ist kurz.rzeczowniki abstrakcyjne
Słowa sygnałowe
  • die Zeit
  • das Leben
  • im
  • am
  • sich die
  • ist
  • wird
Pułapka
Źle:Sie ist eine Ärztin.
Dobrze:Sie ist Ärztin.

Teraz ty

Ćwiczenia do tego tematu: 5. Odpowiedzi sprawdza przeglądarka; żadna z nich nie opuszcza twojego urządzenia.

Teraz twoja kolejZdania do tego tematu: 3; ćwicz, pisząc – sprawdzanie od razu.

Forma

Wzorce w skrócie

Każdy wiersz mówi najpierw, kiedy albo do czego służy wzorzec, a potem podaje niemiecki przykład.

rzeczowniki abstrakcyjneDie Zeit vergeht. Das Leben ist kurz.
pory roku, miesiąceim Sommer, im Mai, am Montag
posiłkinach dem Frühstück, vor dem Essen
części ciałaIch wasche mir die Hände.
zawody — bez rodzajnikaSie ist Ärztin.

Zasady po kolei

Forma, o którą chodzi w tym temacieSłowo, które jej wymaga

  1. Rzeczowniki abstrakcyjne dostają po niemiecku rodzajnik określony.

    Die Zeit vergeht schnell.Czas szybko mija.

  2. Pory roku, miesiące i dni dostają im albo am.

    Im Winter wird es früh dunkel.Zimą wcześnie robi się ciemno.

  3. Części ciała dostają rodzajnik określony i zaimek zwrotny w celowniku (Dativ), a nie zaimek dzierżawczy.

    Er hat sich in den Finger geschnitten.On skaleczył się w palec.

  4. Po sein i werden zawód, narodowość albo wyznanie stoją bez rodzajnika.

    Sie ist Ingenieurin.Ona jest inżynierką.

Przykładowe zdania

Das Leben ist kurz.Życie jest krótkie.

Im Frühling blüht hier alles.Wiosną wszystko tu kwitnie.

Nach dem Essen gehen wir spazieren.Po jedzeniu idziemy na spacer.

Sie hat sich die Haare schneiden lassen.Ona dała sobie obciąć włosy.

Mein Bruder wird Lehrer.Mój brat zostaje nauczycielem.

Więcej przykładowych zdań (8)

Die Liebe geht durch den Magen.Przez żołądek do serca.

Am Wochenende bleiben wir zu Hause.W weekend zostajemy w domu.

Er putzt sich die Zähne.On myje zęby.

Wir fahren in die Türkei.Jedziemy do Turcji.

Sie ist Österreicherin.Ona jest Austriaczką.

Wir wohnen in der Schillerstraße.Mieszkamy przy ulicy Schillera.

Vor dem Frühstück trinke ich nichts.Przed śniadaniem nic nie piję.

Der Hunger war größer als die Vernunft.Głód okazał się silniejszy niż rozsądek.

Pułapka, w którą często wpadają osoby mówiące po polsku

Uwaga

Tu polska intuicja cię chroni: mówisz „ona jest lekarką”, a nie „ona jest jakąś lekarką”. Błąd przychodzi zwykle z angielskiego — kto zna „she is a doctor”, przenosi „a” do niemieckiego. Reguła dotyczy zawodów, narodowości i wyznań po sein, werden i bleiben i kończy się, gdy pojawia się przymiotnik: sie ist eine gute Ärztin jest poprawne, bo przymiotnik potrzebuje rodzajnika, na którym się oprze.

Źle:Sie ist eine Ärztin.
Dobrze:Sie ist Ärztin.

Całe wyjaśnienie

Czytaj całość · ok. 1 min

Ponieważ polski nie ma rodzajników, prawdziwe pytanie brzmi tu nie „gdzie jest rodzajnik?”, tylko „gdzie go nie ma?” — bo niemiecki stawia go prawie wszędzie. Także tam, gdzie po polsku nikt nie pomyślałby nawet o „ten”: przy rzeczownikach abstrakcyjnych (die Zeit vergeht, „czas mija”), przy porach roku i miesiącach (im Sommer, im Mai), przy posiłkach (nach dem Frühstück), przy nazwach ulic i placów oraz przy nazwach krajów, które mają rodzajnik: nach Deutschland, ale in die Schweiz, in die Türkei.

Przy częściach ciała niemiecki robi to, co polski: nie mówi „myję moje ręce”, tylko ich wasche mir die Hände, „myję (sobie) ręce”. Czyje to ręce, mówi zaimek w celowniku (Dativ) — mir, polskie „sobie”. Dodanie zaimka dzierżawczego byłoby powtórzeniem. Jedyne, czego po polsku nie ma, to rodzajnik die, który musi tu stać.

W drugą stronę niemiecki rodzajnik opuszcza i tu polska intuicja jest dobra: po sein i werden zawód, narodowość albo wyznanie stoją bez rodzajnika. Sie ist Ärztin, „ona jest lekarką”; er wird Lehrer, „on zostaje nauczycielem”; ich bin Österreicher, „jestem Austriakiem”. Po polsku też nie dodajesz tu „jakaś”.

Jak dobrze znasz ten temat?

Następny na ścieżce: 90 · Przymiotniki jako rzeczownikiWróć do ścieżki nauki

Powiązane tematy