B1 · Zaimki
Zaimki dzierżawcze samodzielnie: meins
„Das ist nicht mein Buch, das ist deins.”
Bez rzeczownika za sobą zaimek dzierżawczy bierze końcówkę rodzajnika — inaczej niż polskie „mój”, które się nie zmienia.
W skrócie
- Zapamiętaj
- Bez rzeczownika za nim zaimek dzierżawczy nosi końcówkę rodzajnika der.
- Forma
- mein Buch, meine Tascheprzed rzeczownikiem
- Słowa sygnałowe
- meiner
- meins
- deins
- seins
- ihrer
- unserer
- wem
- Pułapka
- Źle:Das ist nicht mein Buch, das ist dein.Dobrze:Das ist nicht mein Buch, das ist deins.
Teraz ty
Ćwiczenia do tego tematu: 5. Odpowiedzi sprawdza przeglądarka; żadna z nich nie opuszcza twojego urządzenia.
Teraz twoja kolejZdania do tego tematu: 4; ćwicz, pisząc – sprawdzanie od razu.
Forma
Wzorce w skrócie
Każdy wiersz mówi najpierw, kiedy albo do czego służy wzorzec, a potem podaje niemiecki przykład.
| przed rzeczownikiem | mein Buch, meine Tasche |
| samodzielnie, męski | Das ist meiner. |
| samodzielnie, żeński | Das ist meine. |
| samodzielnie, nijaki | Das ist meins. |
| samodzielnie, liczba mnoga | Das sind meine. |
| z rodzajnikiem, oficjalnie | der meine, die Ihre |
Zasady po kolei
Forma, o którą chodzi w tym temacie
Samodzielny zaimek dzierżawczy męski kończy się na -er.
Ist das dein Schirm? — Ja, das ist meiner.To twój parasol? — Tak, mój.
Nijaki kończy się na -s albo -es: meins, seins.
Das Auto da ist seins.Tamten samochód jest jego.
Zaimek odmienia się przez przypadki według swojego zdania.
Ich nehme meinen, du nimmst deinen.Ja wezmę swój, ty weź swój.
Forma z rodzajnikiem jest oficjalna i rzadka.
Ist das der Ihre?Czy to Pana?
Przykładowe zdania
Das ist nicht mein Platz, das ist deiner.To nie moje miejsce, tylko twoje.
Meins ist kaputt.Mój jest zepsuty.
Ihre Wohnung ist größer als unsere.Ich mieszkanie jest większe od naszego.
Nimm meinen, ich brauche ihn nicht.Weź mój, nie jest mi potrzebny.
Wem gehört das? — Das ist meins.Czyje to? — Moje.
Więcej przykładowych zdań (6)
Ist der Mantel deiner?Czy ten płaszcz jest twój?
Unser Zug fährt später als eurer.Nasz pociąg odjeżdża później niż wasz.
Ich habe keins mehr.Nie mam już żadnego.
Ihre ist blau, meine ist rot.Jej jest niebieski, mój czerwony.
Das Handy da ist seins.Tamten telefon jest jego.
Er hat seinen vergessen.Zapomniał swojego.
Pułapka, w którą często wpadają osoby mówiące po polsku
Uwaga
Polski mówi „to twoje” tą samą formą co „twoje auto”, więc po niemiecku wychodzi Das ist dein. Ale samodzielny zaimek musi mieć końcówkę, bo bez rzeczownika to on jedyny pokazuje rodzaj: Das ist deins(nijaki)Das ist deiner(męski) Druga pułapka to polskie „swój”: „Ja wezmę swój, ty weź swój” po niemiecku zmienia zaimek z osobą — Ich nehme meinen, du nimmst deinen.
Całe wyjaśnienie
Czytaj całość · ok. 1 min
Przed rzeczownikiem zaimek dzierżawczy wygląda jak ein: mein Buch, meine Tasche. Gdy rzeczownik znika, bo i tak wiadomo, o co chodzi, zaimek musi sam powiedzieć, jaki to rodzaj. Dostaje wtedy końcówkę rodzajnika określonego: meiner(męski)meine(żeński)meins(nijaki)meine(liczba mnoga) Das ist meiner — o parasolu; Das ist meins — o telefonie.
Po polsku zaimek dzierżawczy ma te same formy z rzeczownikiem i bez niego: „to mój parasol” i „to mój”, „to moja torba” i „to moja”. Dlatego kusi, żeby po niemiecku też powiedzieć Das ist mein. A po niemiecku forma się zmienia, bo mein przed rzeczownikiem w trzech miejscach nie pokazuje rodzaju, a samodzielny zaimek musi go pokazać — ta sama zasada co przy przymiotnikach.
Uwaga na sein i ihr. Polski ma „swój”, które zawsze wraca do podmiotu: „Wziął swój samochód”. Niemiecki tego słowa nie ma — mówi sein albo ihr według posiadacza: Er nimmt sein Auto, Sie nimmt ihr Auto. W bardzo oficjalnym stylu można też spotkać formę z rodzajnikiem: der meine, die Ihre.
Warto wiedzieć1
Warto wiedzieć
Porównanie z polskim: „swój”, którego nie ma
Polski ma zaimek „swój”, który wskazuje na podmiot zdania, bez względu na osobę: „biorę swój”, „bierzesz swój”, „bierze swój”. Niemiecki go nie ma i zawsze nazywa posiadacza: ich nehme meinen, du nimmst deinen, er nimmt seinen, sie nimmt ihren. W trzeciej osobie liczy się płeć posiadacza: on — sein, ona — ihr. A końcówka idzie za rzeczą: seinen Schirm, seine Tasche, sein Handy.
Sie nimmt ihren Schirm, er nimmt seinen.Ona bierze swój parasol, on bierze swój.
Jak dobrze znasz ten temat?
To pole wypełnia się samo, gdy poćwiczysz. Możesz je tu zmienić w każdej chwili.
Następny na ścieżce: 106 · Spójniki dwuczęściowe: „entweder … oder”, „weder … noch”Wróć do ścieżki nauki