Ścieżka nauki
Wszystkie tematy gramatyczne (108) w kolejności, w której się nawzajem wspierają – ponumerowane od 1 do 108.
Twoje postępy na pierwszy rzut oka
Twoje postępy na pierwszy rzut okaKażdy płatek to jedna kategoria: w środku łatwe tematy, na zewnątrz trudne. Dotknij płatka, aby zobaczyć tylko jego tematy.
Na jakim poziomie jesteś teraz?
- A1Przedstawianie się, zadawanie pytań, mówienie o codziennych sprawach.
- Alfabet i literowanieZnajome litery, cztery nowe znaki i kilka liter, które nazywają się inaczej niż po polsku.
- Samogłoski, Umlaut i ei/ieKażda samogłoska może być długa albo krótka, a pisownia zwykle pokazuje, która.
- Spółgłoski: w, v, z, s, j i hTu masz dużą przewagę: w, z i j brzmią prawie jak po polsku — uważać trzeba na v, s i h.
- ch, sch, sp, st i twarde końcówkiDwa dźwięki ch, sch jako „sz”, sp i st jako „szp” i „szt” — i ubezdźwięcznienie, które znasz z polskiego.
- Akcent, wielkie litery i ostre sAkcent zwykle na pierwszej sylabie, nie na przedostatniej jak po polsku, a każdy rzeczownik wielką literą.
- Przypadki – przeglądCztery role rzeczownika, cztery zestawy form — i jedna tabela, której warto nauczyć się przed wszystkim innym.
- Rodzajnik określonySześć słów w szesnastu rolach — form jest mniej, niż sugeruje tabela.
- Czas teraźniejszyTemat czasownika plus końcówka: -e, -st, -t, -en, -t, -en. Jedna forma na „pracuję”, „właśnie pracuję” i „jutro pracuję”.
- Czasownik na drugim miejscuPrzed odmienionym czasownikiem stoi dokładnie jeden element. Jeśli nie jest nim podmiot, podmiot idzie za czasownikiem.
- Sześć czasowników modalnychJeden nieregularny wzór, sześć czasowników i główny czasownik czekający na końcu zdania.
- Trzy rodzajeTe same trzy co w polskim — ale rozdzielone według innych reguł.
- Przyimki z biernikiem (Akkusativ)Pięć słów, jeden przypadek, bez wyjątków — warto je znać jednym ciągiem.
- Liczby, daty i godzinyTrzy regularne systemy – w jednym niemiecki liczy odwrotnie niż polski, w dwóch dokładnie tak samo.
- Mianownik (Nominativ)Ten, kto działa – i jedyny rzeczownik, do którego dostosowuje się czasownik.
- ein, kein i zaimki dzierżawczeJeden wzór dla dziewięciu słów — i trzy pola, w których nie mówi on nic.
- Perfekt (czas przeszły złożony)„haben” albo „sein” i imiesłów na końcu — tak Niemcy mówią o wczoraj.
- „sein” i „haben”: być i miećDwa nieregularne czasowniki, które uczysz się na pamięć – i które budują Perfekt wszystkich innych.
- Zaimki osoboweKażdy ma trzy przypadki, a formy celownika (Dativ) pojawiają się częściej, niż się wydaje.
- Przymiotnik po seinPo sein, werden i bleiben przymiotnik się nie zmienia — tę pozycję opanuj najpierw.
- PytaniaPytanie tak/nie zaczyna się od czasownika – bez „czy”. Po słowie pytającym czasownik stoi na drugim miejscu.
- Przeczenie: „kein” czy „nicht”Rzeczownik bez rodzajnika określonego dostaje kein. Wszystko inne dostaje nicht. To cała decyzja.
- Biernik (Akkusativ)Zmienia się jeden rodzajnik – i to jest prawie cały biernik.
- Formy ściągnięte: „im, zum, am”Około dziesięciu form złożonych, które nie są skrótem, tylko normalnym sposobem mówienia.
- „mögen” i „möchten”Jeden czasownik na „lubić”, druga jego forma na „chcieć teraz” – i nie można ich zamieniać.
- Liczba mnogaNie ma jednej domyślnej końcówki. Liczbę mnogą, tak jak rodzaj, uczysz się razem ze słowem.
- Przyimki z celownikiem (Dativ)Siedem przyimków, które niosą większość codziennego niemieckiego — i formy ściągnięte, które z nimi idą.
- Pisownia i wymowaNiemiecka pisownia jest prawie regularna, więc zapis mówi, jak słowo brzmi – gdy zna się kilka reguł.
- Czasowniki rozdzielnie złożoneW zdaniu głównym przedrostek odchodzi na koniec: ankommen – Der Zug kommt um sieben an.
- Polecenia i prośbyCzasownik na początku. Przy du bez zaimka, przy Sie z zaimkiem za czasownikiem.
- Celownik (Dativ)Komu, dla kogo – i po stałej liście przyimków oraz czasowników.
- Zaimki dzierżawcze: mein, dein, sein, ihrSiedem zaimków dzierżawczych odmienianych jak ein — i jedno słowo, które znaczy „jej”, „ich” i grzecznościowe „Pana/Pani”.
- A2Opowiadanie o tym, co było, i o tym, co będzie dalej.
- Czas przyszłyNiemiecki zwykle mówi o przyszłości w czasie teraźniejszym, a „werden” zostawia na przewidywania i nacisk.
- Przyimki z dwoma przypadkami: in, aufCelownik (Dativ) dla miejsca, biernik (Akkusativ) dla ruchu — jedno pytanie rozstrzyga o wszystkich dziewięciu.
- Czasowniki mocneCzasownik mocny zmienia samogłoskę i ma Partizip II na -en: singen – sang – gesungen.
- Rzeczowniki złożoneŻeby wiedzieć, co to jest, czytaj ostatnią część; żeby wiedzieć, jakie — części przed nią.
- Zaimki zwrotnePolskie „się” jest jedno dla wszystkich osób; niemiecki zaimek zwrotny zmienia się z osobą.
- Stopień wyższy i najwyższyJak po polsku: końcówka na samym przymiotniku — tylko że po niemiecku zawsze, bez „bardziej”.
- „dass”, „weil”, „wenn”: czasownik na końcuTrzy najczęstsze spójniki i jedno miejsce, na które wszystkie wysyłają czasownik.
- Gdzie stoi „nicht”Przy przeczeniu całego zdania – późno, przed końcowym elementem. Przy jednym słowie – tuż przed nim.
- Nie musisz czy nie wolno: „nicht müssen” i „nicht dürfen”Jedno miejsce, w którym przeczenie odwraca sens – i niemiecki odwraca go dokładnie tak jak polski.
- Rzeczownik bez rodzajnikaZawody, narodowości, materiały i pojęcia ogólne często stoją bez rodzajnika — tak jak po polsku.
- Środek zdania: znane przed nowymZaimki przed rzeczownikami, czas przed miejscem, nicht późno.
- Do czego służy czas teraźniejszyTeraz, zawsze, jutro i od kiedy — wszystko w jednej formie, prawie jak po polsku.
- Dokąd: „nach”, „zu”, „in”, „auf”Cztery przyimki na cel podróży, wybierane według tego, jakie to miejsce — a po polsku wszędzie „do”.
- „haben” czy „sein” w PerfektWiększość czasowników bierze „haben”; ruch i zmiana stanu biorą „sein”, a dopełnienie w bierniku zawsze oznacza „haben”.
- Uprzejme prośby: „könnten”, „hätten”Kilka form Konjunktiv II niesie prawie całą niemiecką uprzejmość, a spotyka się je dużo wcześniej niż gramatykę.
- Tryb rozkazującyDla du sam temat, dla ihr forma z -t, dla Sie czasownik i zaimek.
- Czasowniki z celownikiemKrótka lista czasowników, których jedyne dopełnienie stoi w celowniku – w większości tak samo jak po polsku.
- Zdrobnienia: -chen i -leinDwie końcówki, które zmniejszają rzeczownik, robią go nijakim, a czasem całkiem zmieniają jego znaczenie.
- Zaimki nieokreślone: jemandKtoś, nikt, coś, nic, wszyscy — i jedno przeczenie zamiast polskich dwóch.
- Porównanie: so … wie, alsRówność to so … wie, różnica to als — jak polskie „tak … jak” i „niż”.
- Kiedy: „als”, „wenn”, „wann”Trzy słowa, które po polsku są jednym „kiedy” – a dzieli je jedno pytanie: raz w przeszłości czy wielokrotnie?
- Odpowiedź z „doch”Na pytanie z przeczeniem nie mówisz ja, tylko doch, jeśli chcesz zaprzeczyć przeczeniu.
- Grzecznie i na ty: „du” i „Sie”Niemiecki każe wybrać poziom grzeczności w każdym zdaniu skierowanym do drugiej osoby – podobnie jak polski.
- Gdzie: in, an, auf, beiCztery przyimki na miejsce — i ten, którego niemiecki używa tam, gdzie polski mówi „u kogoś”.
- Kiedy: „seit”, „vor”, „in”, „für”Cztery przyimki czasu, które po polsku mają swoje odpowiedniki — i czas, którego niemiecki używa z każdym.
- „sollen”: polecenie i „podobno”Obowiązek, który pochodzi od innej osoby – i drugie użycie, które przekazuje to, co ludzie mówią.
- Zaimki wskazujące: dieser, derNiemiecki wskazuje za pomocą „dieser” — ale najczęściej akcentowanym „der”, i tak naprawdę się mówi.
- Pierwsze miejsce w zdaniuNa początku stoi to, o czym mówisz – a czasownik zawsze zostaje na drugim miejscu.
- Czasowniki nierozdzielnie złożone: „be-”, „ver-”Osiem przedrostków nigdy się nie odłącza i nie bierze ge-: verstehen – verstanden.
- Rodzaj po końcówceKilkanaście końcówek wprost wyznacza rodzaj i obejmuje dużą część słownictwa.
- Zaimki pytające: wer, wen, wemKto, kogo, komu — dokładnie jak po polsku, tylko z czterema przypadkami zamiast siedmiu.
- Przymiotnik jako przysłówekPo niemiecku przymiotnik bez żadnej zmiany staje się przysłówkiem — bez polskiego „-o” i „-e”.
- Przyczyna: „weil”, „da”, „denn”Trzy słowa na „bo, ponieważ” – i każde stawia czasownik gdzie indziej.
- Jeszcze nie, już nie: „noch nicht”, „nicht mehr”schon i noch nicht to para, noch i nicht mehr to druga para. Przy rzeczowniku: kein … mehr.
- Skąd: aus i von„aus” ze środka, „von” od miejsca albo od osoby — lustrzane odbicie „in” i „zu”.
- Jak tworzy się Partizip IITrzy wzory, dwa przypadki bez „ge-” i jeden, w którym „ge-” wchodzi do środka.
- B1Wyjaśnianie związków, uzasadnianie, relacjonowanie.
- Czasowniki ze stałym przyimkiemPrzyimek należy do czasownika i uczysz się go razem z nim – jak polskie „czekać na”.
- Zdania względneZaimek względny wygląda jak rodzajnik, rodzaj bierze z jednego zdania, przypadek z drugiego i nigdy nie można go pominąć.
- Słabe rzeczowniki męskieMała grupa rzeczowników męskich, które we wszystkich przypadkach oprócz jednego dostają -n — i to słowa używane codziennie.
- Zaimki bezosobowe: man, esGdzie polski mówi „się” albo opuszcza podmiot, niemiecki ma man albo es.
- Słowa łączące: „deshalb”, „trotzdem”Przysłówki, które łączą zdania i zajmują pierwsze miejsce – więc czasownik staje przed podmiotem.
- Dopełniacz (Genitiv)Używany w piśmie; w mowie zwykle zastępuje go von z celownikiem.
- Końcówki przymiotnikówZamiast trzech tabel jedna zasada: końcówka mówi to, czego nie powiedział rodzajnik.
- Präteritum (czas przeszły prosty)Czas przeszły książek i sprawozdań — i kilku czasowników, które używają go także w mowie.
- Konjunktiv IIJeden tryb na nierzeczywisty warunek, radę i uprzejmość.
- Przyimki z dopełniaczem (Genitiv)Rejestr niemieckiego pisanego — i wyraźny przypadek, w którym mowa już poszła dalej.
- Nawias zdaniowyCzasownik odmieniony otwiera nawias na drugim miejscu, druga część czasownika zamyka go na końcu.
- Słowa przeczące: „nie”, „nichts”, „niemand”nie, nichts, niemand, nirgends same przeczą zdaniu – drugie przeczenie obok nich nie jest potrzebne.
- Czasowniki zawsze zwrotneJak polskie „się” – tylko że niemiecki zaimek zmienia się z osobą: mich, dich, sich, uns, euch, sich.
- Pytania zależne i zdania z „zu”Pytanie wewnątrz zdania przestaje być pytaniem – a zdanie bez własnego podmiotu dostaje zu.
- Nominalizacja: „das Essen”Każdy bezokolicznik może stać się rzeczownikiem nijakim, a każdy przymiotnik — rzeczownikiem, który dalej ma końcówki.
- Zaimki względne i wskazująceder, die, das to nie tylko rodzajniki: samodzielnie wskazują jak polskie „ten”, a w zdaniu podrzędnym łączą jak „który”.
- Wielkie literyNiemiecki pisze wielką literą każdy rzeczownik – a trudność polega na tym, żeby rozpoznać, co nim jest.
- Bezokolicznik z „zu” i bezWiększość czasowników wymaga zu przed kolejnym bezokolicznikiem. Polski nie ma takiego słowa w ogóle.
- Czasownik modalny bez drugiego czasownikaNiemiecki pozwala czasownikowi modalnemu stać samemu, gdy brakujący czasownik jest oczywisty.
- Strona bierna z „werden”werden + Partizip II: polskie „jest robione”, „zostało zrobione”, „musi zostać zrobione”.
- Dwa dopełnienia w jednym zdaniuOsoba w celowniku, rzecz w bierniku – a kolejność zależy od tego, czy to rzeczowniki, czy zaimki.
- Gdzie niemiecki wymaga rodzajnikaRzeczowniki abstrakcyjne, pory roku, posiłki i części ciała dostają rodzajnik — a zawody go tracą.
- Przymiotniki jako rzeczownikiNiemiecki robi z przymiotnika rzeczownik wielką literą — ale przymiotnik zachowuje swoje końcówki.
- Spójniki i szyk zdaniaPięć spójników nic nie zmienia; każdy inny wysyła czasownik na koniec.
- Łączniki -s- i -n- w złożeniach-s i -n, które pojawiają się między dwiema częściami złożenia, i to, czym nie są.
- Zaimek es i jego zastosowaniaSłowo, które często nic nie znaczy i bez którego zdanie jest niekompletne.
- Gdzie stawia się przecinekNiemiecki przecinek jest gramatyczny, nie rytmiczny – zupełnie jak polski.
- Czasowniki mieszane: „bringen”, „brachte”Końcówka jak u słabych (-te, -t), samogłoska zmienia się jak u mocnych: bringen – brachte – gebracht.
- Cel: „um … zu” i „damit”Dwa sposoby na podanie celu i jedna reguła wyboru: czy obie części mają ten sam podmiot.
- Plusquamperfekt (czas zaprzeszły)„hatte” albo „war” i imiesłów — dla tego, co już się stało, gdy wydarzyło się coś innego.
- „würde” + bezokolicznikGotowy Konjunktiv II dla każdego czasownika — używany tam, gdzie własnej formy nie dałoby się rozpoznać, i nie tam, gdzie się da.
- Przyimki przy czasownikachPrzyimek należy do czasownika i ustala przypadek — czasem jak po polsku, często zupełnie inaczej.
- Kolejność określeń: TeKaMoLoW środku zdania: czas, przyczyna, sposób, miejsce – temporal, kausal, modal, lokal.
- Przeczenie w słowie: „un-”, „-los”, „-frei”un- to polskie „nie-”, -los i -frei to „bez-” – ale -los mówi o braku, -frei o korzyści.
- Zamiast dopełniacza: von z celownikiemMówiony niemiecki zastępuje Genitiv przez von z celownikiem, pisany nie.
- Przymiotnik bez rodzajnikaGdy przed przymiotnikiem nie ma rodzajnika, przymiotnik robi jego pracę: kaltes Wasser, guter Wein.
- Słowa obce i ich liczba mnogaLiczba mnoga na -s należy do zapożyczeń; słowa greckie i łacińskie zachowują własne końcówki.
- Zaimki dzierżawcze samodzielnie: meinsBez rzeczownika za sobą zaimek dzierżawczy bierze końcówkę rodzajnika — inaczej niż polskie „mój”, które się nie zmienia.
- Spójniki dwuczęściowe: „entweder … oder”, „weder … noch”Pięć par, które zestawiają dwie możliwości albo dwa dodatki – a pierwsza część decyduje o szyku, gdy otwiera zdanie.
- Czasowniki bezosobowe: „es regnet”Tam, gdzie polski nie ma podmiotu („pada”, „zimno mi”), niemiecki wstawia es albo stawia osobę w celowniku.
- Warunek: „wenn” i „falls”Dwa słowa na „jeśli”, z których jedno znaczy też „kiedy” – i trzecia forma, która obywa się bez słowa.
Meta: cała gramatyka
Wszystkie tematy (108), od pierwszych zdań po ostatnie szlify.
Jak czytać ścieżkę. Każdy punkt to temat gramatyczny; kliknij, aby go otworzyć. Kolor punktu pokazuje dział, kolor ścieżki – trudność: na górze zielony i łatwo, na dole ciemnoczerwony i trudno. W obrębie poziomu działy następują po sobie, ale nie musisz trzymać się tej kolejności: możesz ćwiczyć czas i temat z innego działu równolegle.
Na stronie każdego tematu możesz zaznaczyć, jak dobrze go opanowujesz – zrozumiane albo jeszcze niepewne. Ścieżka pokazuje to tutaj i wyróżnia następny otwarty temat.
Twoje postępy są zapisane tylko w twojej przeglądarce. Bez JavaScriptu lista wszystkich tematów też się wyświetla, nie widać tylko postępów.