ch, sch, sp, st ve sertleşen sonlar

Almanca ch, Türkçedeki ç değildir. a, o, u ve au sonrasında gırtlağın arkasında, hırıltılı bir „h“ gibi okunur: Bach, noch, Buch, auch. Öteki ünlülerden ve ünsüzlerden sonra ise önde, yumuşak okunur: Türkçede „hiç“ kelimesinin başındaki h'yi uzatıp fısıldar gibi söyle. ich, nicht, Milch, Mädchen. Sondaki -ig de standart dilde bu ikinci sesle okunur: zwanzig, König. Türkçedeki ç sesini Almanca tsch ile yazar: Deutsch, tschüs.

sch, Türkçedeki ş'dir; Almanca bu tek sesi üç harfle yazar: Schule, schön, Tisch. Kelime başında sp ve st de bu sesle okunur: „şp“ ve „şt“. sprechen, Sport, Stadt, Straße. Burada Türkçenin bir alışkanlığını bırakman gerekir: Ünsüz kümesinin önüne ya da arasına ünlü konmaz. Stadt „iştat“ ya da „şitat“ değil, doğrudan „ştat“ okunur. Kelimenin ortasında ve sonunda sp ve st yazıldığı gibi okunur: Fenster, ist.

Kelime ya da hece sonunda b, d ve g sertleşir ve p, t ve k okunur: gelbp ileHundt ileTagk ile biter Bu ses olayını Türkçe de bilir: „kitap – kitabı“, „ağaç – ağacı“. Fark yalnızca yazıdadır. Türkçe sesi yazar, Almanca ise yumuşak harfi korur, çünkü arkadan bir ünlü gelince o harf yeniden duyulur: Hunde, Tage. Bu yüzden Rad (tekerlek) ile Rat (öğüt) aynı okunur.

Standart Almancada r ağzın arkasında, hafif bir hırıltıyla çıkarılır: rot, Reise. Türkçedeki dil ucu r'si sorunsuz anlaşılır; Almanya'nın güneyinde ve Avusturya'da zaten duyulur. Ünlüden sonra ise r neredeyse kaybolur ve kısa bir a gibi duyulur: hier, Tür, Uhr.