Medeklinkers: w, v, z, s, j en g

De Duitse w is een duidelijke, stemhebbende v, met de boventanden op de onderlip: Wasser, wie, Wein. De Nederlandse w, die meer met de lippen wordt gemaakt, klinkt in het Duits te zacht. De v is in de meeste Duitse woorden een f: Vater, viel, vier, von. In het noorden van Nederland hoor je bij “vader” en “veel” al bijna een f, dus de stap is klein. Alleen in woorden uit andere talen is de v een echte v: Vase, Video.

Z is altijd ts, ook aan het begin van een woord: Zeit, zehn, Zug. Na een korte klinker schrijf je dezelfde klank als tz: Platz, jetzt. Omgekeerd is de Duitse s voor een klinker stemhebbend, dus een Nederlandse z: Sonneklinkt als “zonne”sagenals “zagen”lesenals “lezen” Aan het eind van een woord of lettergreep is de s scherp: Haus, das. ß en een dubbele ss zijn altijd scherp: heißen, Wasser. In Zuid-Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland klinkt ook de s voor een klinker vaak scherp.

De g is in het Duits altijd hard, zoals in “goal” of het Franse “garçon”: gut, Garten, Geld. De Nederlandse g — zacht of hard — bestaat in het Duits alleen als ch, en wie gut met een Nederlandse g uitspreekt, zegt voor Duitse oren iets als “chut”. Dit is de klank die je het meest moet oefenen.

Veel is gelukkig gelijk. J is de Nederlandse j: ja, Jahr, jung. H spreek je aan het begin van een woord uit (Haus); na een klinker is hij stom en laat hij alleen zien dat de klinker lang is (gehen, Uhr). Qu is kw, zoals in “kwaliteit”: Qualität, bequem. En net als in “knie” spreek je de k in Knie en Knopf uit, en de p in Psychologie ook.