Ik heb gefietst, ik ben naar huis gefietst: hebben o zijn

Qui chi parla italiano è avvantaggiato: come l’italiano, l’olandese sceglie tra «avere» ed «essere». La maggior parte dei verbi prende hebben: Ik heb gegeten. «Ho mangiato.» zijn si usa con i verbi che esprimono un cambiamento: di luogo (gaan, komen, vertrekken, vallen) o di stato (worden, sterven, groeien, beginnen, ophouden). A questi si aggiungono zijn e blijven stessi: Ik ben thuis gebleven. «Sono rimasto a casa.» Ik ben ziek geweest. «Sono stato malato.» Quasi sempre come in italiano.

Un’altra regola riguarda i verbi di movimento come fietsen, lopen, zwemmen, rijden, wandelen. Senza meta prendono hebben: Ik heb een uur gefietst. «Ho pedalato per un’ora.» Con una meta prendono zijn: Ik ben naar Delft gefietst. «Sono andato in bici fino a Delft.» La domanda è se finisci in un altro posto. L’italiano qui dice spesso «ho» lo stesso («ho nuotato fino all’altra riva»); l’olandese no.

E alcuni casi in cui l’italiano porta fuori strada: i verbi riflessivi prendono hebben, non «essere»: Ik heb me gewassen, «mi sono lavato». ophouden prende zijn (Het is opgehouden met regenen. «Ha smesso di piovere.»), vergeten prende soprattutto zijn (Ik ben het vergeten. «L’ho dimenticato.») e trouwen prende zijn (Ze zijn getrouwd. «Si sono sposati.»).