Arapça öğrenirken insanların gerçekten sorduğu 47 soru; cevapları kendi başına yeterli. Anlatılacak daha çok şey varsa bağlantı cevabın altında — cevabın yerine değil.
Başlarken
Nereden başlanır, Arapça Türkçe konuşan için gerçekte ne kadar zor ve seviyeler ne demek.
Arapça öğrenmeye nasıl başlarım?
Yazıyla ve hemen bütün sözcüklerle. Tek tek harfler akılda kalmaz; بَيْت “ev” ya da بَاب “kapı” içinde, nasıl bağlandıklarını ve ünlü işaretlerinin üstte ve altta nerede durduğunu hemen görürsün. Aynı zamanda ilk kalıplarını öğrenirsin, مَرْحَبًا ve شُكْرًا, ve fiilsiz kısa cümleleri: أَنَا مِنْ أَلْمَانْيَا. “Ben Almanya’danım.” Bu sitedeki dilbilgisi bu yüzden yazı ve seslerle ilgili alanla başlar.
Fransızcadan ya da İspanyolcadan daha zor başlar, sonra korktuğundan daha kolay olur. Neredeyse her şey aynı anda yeni: sağdan sola giden bir yazı, boğazdan gelen sesler ve dayanabileceğin Türkçe akraba sözcüğü olmayan — ya da sandığından fazla olan — sözcükler. Öte yandan çoğu çok düzenli. Sözcükler kalıpları izler ve bir kalıbı bilince yeni bir sözcüğün anlamını çoğu zaman tahmin edebilirsin. İlk haftalar en diktir; sonra artık işaret değil, bir dil öğreniyor olursun.
Bu, hafta sayısından çok ne kadar düzenli çalıştığına bağlı. A1 için Avrupa dillerinden daha çok zamana ihtiyacın var, çünkü yazı ve sesler de üstüne biniyor. Onları öğrendikten sonra A1 malzemesi seni kendin, ailen, yol tarifi ve yemek hakkında ilk sohbete taşır. Dün hakkındaki hikâyeler ve yarın için planlar için A2’nin fiil biçimleri gerekir. Kısa günlük çalışmalar ve sesli konuşmak, nadir uzun çalışmalardan daha çok işe yarar.
Her biri öncekinin üstüne kurulan üç seviye. A1 giriştir: yazı, kendini tanıtmak, saymak, alışveriş, yol sormak, fiilsiz cümleler ve ilk fiil biçimleri. A2 gündelik hayattır: doktor, randevular, seyahat; geçmiş, gelecek, çoğullar ve hâllerle. B1 bunun ötesine geçer: gerekçe göstermek, fikir söylemek, formları anlamak, yan cümleler ve türetilmiş fiil kalıpları. Bölümleme bu sitenin kendisine aittir; burada bir belge yoktur.
Önce yazı ve sesler, sonra her cümlede olan: belirlilik takısı الْ, zamirler, “olmak” fiili olmayan cümle ve ة ile dişil. Ardından tamlama zinciri, edatlar ve mazi (geçmiş zaman) ile muzarinin (geniş/şimdiki zamanın) ilk fiilleri. A2 ile çoğullar, hâller ve gelecek, B1 ile fiil kalıpları, yan cümleler, istek kipi ve emir kipi gelir. Dilbilgisi sayfası tam bu sırayı izler.
Sözcük bakımından evet, dilbilgisi bakımından hayır. Türkçe, Osmanlıdan kalma yüzlerce Arapça sözcük taşır — kitap, kalem, saat, hayat, cevap, insan, kelime — ve bunları tanımak sana başlangıç verir. Ama bu sözcükler Türkçede sesleri ve çoğu zaman anlamları değişmiş hâlde yaşar (hala Türkçede babanın kız kardeşi, Arapçada annenin kız kardeşi), bu yüzden onlara tam güvenme. Dilbilgisi ise tersine çalışır: Türkçe eki sona getirir, kökü değiştirmez; Arapça kökün içindeki ünlüleri değiştirir. Bunu bir kez kavrayınca, Türkçedeki Arapça sözcüklerin ailelerini de görürsün: kitap, kâtip, mektup, mektep tek köktür.
Osmanlıca ya da eski Arap harfli Türkçe bilmek yardım eder mi?
Yazı bakımından çok. Osmanlı Türkçesi Arap harfleriyle, kısa ünlüleri çoğu zaman yazmadan yazılırdı ve aynı sorunu yaşardı: harfleri okuyup sözcüğü tahmin etmek. Eğer o yazıyı biliyorsan, harflerin bağlanmasına ve sağdan sola yazmaya zaten alışıksın. Farklar da var: Osmanlıca Türkçe sözcükler için bazı harfleri başka amaçla kullandı ve Arapçada bulunmayan harfler ekledi (p, ç ve g sesleri için), bu yüzden Arapçayı ayrı bir yazı olarak öğren. Yazı bilgisi olmayan Türkçe konuşanlar için bu site harfleri baştan, her sözcükte tam ünlü işaretleriyle öğretir.
Alfabe ne kadar sürer, ünlüler neden eksik, okunuş yazısı neden Türkçedeki yazıma benzemiyor ve hangi rakam hangisi.
Arap yazısını öğrenmek ne kadar sürer?
Çoğu kişinin korktuğundan daha az. 28 harf var ve birçoğu yalnızca noktalarıyla ayrılır: ب, ت, ث. Her gün biraz çalışırsan birkaç hafta sonra harfleri okursun, yavaş ama emin. Akıcı okuma ancak bildiğin sözcüklerle gelir, bir çocuğun okumayı öğrenmesindeki gibi. Harfleri elle yaz; bakmaktan çok daha fazla hafızaya yardım eder.
Çünkü Arapçayı bilen onlara ihtiyaç duymaz. Yazılan şey ünsüzler ve uzun ünlülerdir; kısa ünlüleri okuyan sözcükten ve cümleden çıkarır; sen “brdr” görünce “birader” diye düşünmen gibi. Gazeteler, tabelalar ve telefondaki mesajlar bu yüzden onlarsız yazılır. Öğrenenler için en büyük engel budur ve bu yüzden bu sitede B1’e kadar her sözcük bütün işaretlerini taşır: Dört harf yerine كِتَابٌ. Osmanlı yazısını bilen biri bu durumu tanır.
Okunuş yazısıyla mı öğrenmeliyim, yoksa doğrudan yazıyla mı?
Yazıyla öğren ve okunuş yazısını bir tırabzan olarak tut. Yalnızca Latin harfleriyle öğrenirsen bir sokak tabelasını, bir menüyü ya da bir mesajı okuyamazsın ve sonra her şeyi ikinci kez öğrenmen gerekir. Okunuş yazısı başlangıçta sesleri tam tutturmak için yardım eder, özellikle Türkçede olmayanlar için. Bu yüzden burada her sözcüğün altında durur ve B1’den itibaren artık ihtiyacın kalmadığında kapatabilirsin. Önce yazıyı oku, sonra okunuş yazısıyla karşılaştır.
Okunuş yazısı neden sh, kh ve kesme işareti yerine š, ḫ ve ʿ kullanıyor?
Çünkü bir harf her zaman tek bir işaret olmalı. Türkçe Arapçayı alırken ses değişir ve yazım dağılır: aynı ad Muhammed, Mehmet, Muhammad ve Mohamed olarak karşına çıkar ve “kh” bir ses de olabilir bir k ve bir h de. Burada her Arap harfi tam bir işarete sahip, DIN 31635 standardına uygun: “ş” sesi için š, İskoç “loch”taki ses için ḫ, boğazdan gelen sıkışık ses için ʿ. Ünlünün üstündeki çizgi uzun olduğunu gösterir: kitāb. Böylece her okunuş yazısı tahmin etmeden yazıya geri çevrilebilir.
Bir harfin neden birkaç biçimi var?
Çünkü bir sözcüğün harfleri, el yazısında olduğu gibi birbirine bağlanır. Bir harf bu yüzden tek başına, sözcüğün başında, ortasında ve sonunda farklı görünür. Yine aynı harftir: yalnızca sağa, sola ya da iki yana bağlantı çizgileri kazanır. Altı harf asla sonrakine bağlanmaz (ا, د, ذ, ر, ز, و); onlardan sonra sözcük yeni bir parçayla başlar.
ه bir h’dir. ة iki noktalı bir h’ye benzer ve ta marbuta denir: Hemen her seferinde dişil bir sözcüğü işaretler ve bir öbeğin sonunda kısa bir a gibi, ama bir bağlantının ortasında t gibi okunur. مَدْرَسَة “bir okul”, مَدْرَسَتِي “okulum” — orada ة sıradan bir ت olur. Türkçede aynı şey “kitap” → “kitabım”da olur: sondaki ünsüz iyelikle yumuşar.
“Arap rakamları” dediğim rakamlar burada neden farklı görünüyor?
Çünkü aynı on rakamın iki biçimi var. Türkçede “Arap rakamları” diye bilinen 0’dan 9’a, Fas’ta, Cezayir’de ve Tunus’ta gündelik kullanımda ve her yerde bilinir. Mısır’da, Irak’ta, Suriye’de ve Körfez’de çoğu zaman öbür biçimi görürsün, ٠ ١ ٢ ٣ ٤ ٥ ٦ ٧ ٨ ٩. Birkaç basamaklı sayılar iki biçimde de soldan sağa okunur, sağdan sola giden bir cümlenin ortasında bile. İki biçime dikkat: ٠ bir noktadır ve 0 demektir, ٥ küçük bir dairedir ve 5 demektir.
Bilgisayarda ya da telefonda Arapçayı nasıl yazarım?
Her yaygın işletim sisteminde ayarlardan açtığın bir Arapça klavye vardır. Harfler Türkçe düzenden farklı yerdedir; başta ekran klavyesi yardım eder. Harf biçimlerini seçmen gerekmez, program onları senin için bağlar. Ünlü işaretlerine çoğu zaman shift tuşuyla ulaşılır, ama gündelik hayatta onları neredeyse kimse yazmaz.
Telaffuz
Boğazdan gelen sesler, kalın sesler, okunmayan l ve ikizleşmiş ünsüz.
Boğazdan gelen sesleri nasıl söylerim?
İkisi de Türkçede ses olmayan yerde, boğazın derinlerinde yapılır. ح için sert nefes verirsin, gözlüğü buğulandırır gibi, ama boğazda daha sıkı. ع için boğazı kısaca sıkarsın, ağır bir şey kaldırır gibi, ve bunu yaparken sesi çıkarırsın. İkisi de sözcükleri ayırır: حَال “durum”, هَال değildir ve عَلِمَ “bildi”, أَلِمَ “acı çekti” değildir. Onları sık dinle, ağzın takip eder.
Dilin arkasının yükseldiği ve bütün ağzın daha karanlık duyulduğu dört ses. Türkçede bunun küçük bir sürümü var: Kalın ünlüler (a, ı, o, u) ince ünlülerden (e, i, ö, ü) farklı bir ağız şekliyle söylenir. Arapçada bu kararma tam bir sestir ve dördünün de açık bir eşi vardır: س ve ص, د ve ض, ت ve ط, ذ ve ظ. Farkı esas olarak yanlarındaki ünlülerde duyarsın, daha derin ses çıkarırlar. Önemli: سَيْف kılıçtır, صَيْف yazdır.
Çünkü on dört harften önce sonraki sesle birleşir. Bu “güneş harfleri”nden önce sonraki ses ikizleşir ve l yazılır ama söylenmez: الشَّمْسُ “güneş”. “Ay harfleri”nden önce duyulur: الْقَمَرُ “ay”. İki sözcük kurala adını verdi. Türkçede de benzer bir uyum vardır: ol-du / ol-tu gibi, ünsüz uyumu komşu sese uyar.
Şeddedir ve altındaki ünsüzü ikizleştirir: Onu bir an daha uzun tutarsın, Türkçedeki elle ile ele, alla ile ala arasındaki fark gibi. دَرَسَ “okudu”, دَرَّسَ “öğretti” demektir — onları yalnızca şedde ayırır. Küçük yuvarlak işaret, sükûn, başka bir şey söyler: ünsüzün ardından ünlü gelmediğini.
Zaten yapıyorsun. Türkçede mes’ele ya da mü’essese gibi sözcüklerde kesme işaretiyle gösterilen kısa duraklamadır. Arapça ona bir harf verir, hemze, ve sözcük başında ve ünlüler arasında tam bir ünsüz sayar. Alıştırma gerektiren onu yapmak değil, orada olduğunu duymak ve hangi harfin üzerinde yazıldığını bilmektir; hemze yazımı alanı kuralları gösterir.
Takı yok, “olmak” fiili yok, cinsiyet var, kökler, çoğullar, hâller — ve Türkçe konuşanların en sık yanıldığı yerler.
Arapçada neden “olmak” fiili yok?
Çünkü şimdiki zamandaki bir cümle onsuz yürür. أَنَا طَالِبٌ. “Ben öğrenciyim.” demektir, kelimesi kelimesine “ben öğrenci”, ve الْبَيْتُ كَبِيرٌ. “Ev büyük.” demektir. Türkçede de “-dır” gündelik konuşmada çoğu zaman düşer. Bu kısaltılmış bir cümle değil, tam bir cümledir, isim cümlesi. Geçmişte bir fiil girer: كَانَ الْبَيْتُ كَبِيرًا. “Ev büyüktü.”
Çünkü Arapça belirsizi başka türlü gösterir: tenvinle, sözcüğün sonundaki ve çift ünlü işareti olarak yazılan bir n sesi. كِتَابٌ “bir kitap”, الْكِتَابُ “kitap”tır. Belirli takı الْ, eril ya da dişil, tekil ya da çoğul her sözcük için aynıdır ve yanında değil, sözcüğün parçası olarak yazılır. Türkçedeki “bir” isteğe bağlıdır; Arapçada tenvin zorunludur.
Bir sözcüğün eril mi dişil mi olduğunu nasıl bilirim?
Türkçede cinsiyet yoktur; bu yüzden sıfırdan kurman gereken tek alışkanlık budur. Çoğu zaman sözcük bunu söyler: Ta marbuta ile, ة, biten bir isim dişildir, kadın kişileri anlatan isimler de. Gerisi sözcükle birlikte öğrenilir ve bu sitedeki kelime listeleri cinsiyeti her seferinde verir. Cinsiyet sonra sıfatların, fiillerin ve zamirlerin isimle nasıl uyum sağladığını belirler, bu yüzden en baştan doğru öğrenmeye değer.
Arapça sözcüklerin çoğu, temel bir anlam taşıyan üç ünsüze dayanır. د, ر, س öğrenmekle ilgilidir: دَرَسَ “okudu”, دَرْس “ders”, مَدْرَسَة “okul”, مُدَرِّس “öğretmen”. Çevrelerindeki ünlüler ve heceler, kalıp, sözcüğün ne tür olduğunu söyler: bir yer, bir kişi, bir eylem. Türkçede kök değişmez ve ekler eklenir (ders → dersane → dersler); Arapçada kök sabit kalır ve kalıp değişir. Kökü tanıyan, yeni bir sözcüğü yarı yarıya zaten anlar.
Çünkü Arapçanın iki türü var. Düzenli çoğul bir ek getirir: مُدَرِّسُونَ “öğretmenler”, سَيَّارَات “arabalar”. Kırık çoğul sözcüğü içeriden yeniden kurar; Türkçede bunun karşılığı yoktur, ama düzensiz çoğullar İngilizcedeki “foot, feet” gibi, sadece çok daha sık: كِتَاب, كُتُب; بَيْت, بُيُوت. Hangi çoğulun hangi sözcüğe ait olduğunu sözcükle birlikte öğrenmek en iyisidir; kelime listeleri onu verir. Zamanla yaygın kalıpları tanırsın.
Tamlama zinciriyle, iḍāfa: iki isim art arda durur, ilki takısız, ikincisi tamlayan hâlinde. بَيْتُ الْمُدَرِّسِ “öğretmenin evi” demektir, kelimesi kelimesine “öğretmenin evi”. İlk sözcük takısı olmadığı hâlde belirlidir — الْبَيْتُ الْمُدَرِّسِ yanlış olurdu. Türkçedeki “öğretmenin evi” kalıbı ters sırada yapılır: tamlayan önde, tamlanan arkada ve ikisi de ek alır. Aynı yapı birçok sabit sözcükte var: غُرْفَةُ النَّوْمِ “yatak odası”.
“Sahip olmak” fiili olmadan: “yanında” anlamındaki عِنْدَ edatı ve bitişik bir zamirle. عِنْدِي سَيَّارَةٌ. “Bir arabam var.” demektir, kelimesi kelimesine “bende bir araba var”. Türkçedeki “bende bir araba var” kalıbına çok benzer. عِنْدَكَ bir erkeğe “sende var”, عِنْدَهَا “onda var”. Üzerinde taşıdığın şeyler için çoğu zaman مَعِي “benimle” denir.
Fiilde yok. Türkçe geniş zaman ile şimdiki zamanı ayırır (“yazarım” / “yazıyorum”); Arapçada yalnızca iki fiil biçimi vardır, biri biten, biri bitmeyen eylem için, ve bitmeyen olanı ikisini de kapsar: أَكْتُبُ hem “yazarım” hem “yazıyorum”dur. Hangisinin kastedildiğini bağlam ya da “şimdi” gibi bir sözcük söyler. Aynısı “yazdım” ve “yazmışım” için de geçerli, tek bir mazi (geçmiş zaman) biçimini paylaşırlar.
Evet, ama hepsini birden değil. -u, -a ve -i ekleri yalın, belirtme ve tamlayan hâllerini gösterir ve Standart Arapçada cümleye aittir. Sohbette ve bir öbeğin sonunda çoğu zaman düşerler, gündelik lehçelerde neredeyse kaybolmuşlardır. Türkçe konuşan için şu yardım eder: Türkçede de hâl ekleri vardır (-i, -e, -de, -den, -in), yani “hâl” kavramı sana yabancı değil; yalnızca Arapçada sayıları üç ve ekler isimlerin sonunda kısa ünlülerdir. Bu sitede her cümlede yazılırlar ki görebilesin; önce sözcükleri, sonra ekleri yavaş yavaş öğrenirsin.
Çünkü Arapçadaki fiil cümlesi fiille başlamayı sever: ذَهَبَ أَحْمَدُ إِلَى السُّوقِ. “Ahmet pazara gitti”, kelimesi kelimesine “gitti Ahmet pazara”. Türkçede fiil sonda durur (“Ahmet pazara gitti”), Arapçada başta; bu en büyük sözcük sırası farkıdır. İsimle başlayan cümle de var ve o zaman kişiyi vurgular. Bir kural şaşırtır: Fiil önce gelince, birden fazla kişi eylemi yapsa bile tekil kalır.
Sonra, ve onunla uyum sağlar; Türkçe sıfatlar hiç uyum sağlamaz. “Büyük bir ev” “bir ev büyük”tür ve sıfat cinsiyette, sayıda ve belirlilikte isimle eşleşir: İsmin takısı varsa sıfatın da vardır. Eşyaların çoğulu sıfatın dişil tekilini alır; bir süre tuhaf gelen ve sonra otomatik olan bir kural.
Muzari (geniş/şimdiki zaman) ve önüne konan küçük bir işaretle: fiile yapışan سَ öneki ya da سَوْفَ sözcüğü. أَكْتُبُ “yazarım”, سَأَكْتُبُ “yazacağım” demektir. Çoğu zaman cümledeki bir zaman sözcüğü yeter: غَدًا “yarın” bir şeyin ne zaman olduğunu zaten açıklar.
Burada ne öğrendiğin, sokakta neyin farklı duyulduğu ve insanlara nasıl seslenildiği.
Standart Arapça mı lehçe mi — burada hangisini öğreniyorum?
Standart Arapçayı, Arapça konuşan her ülkede aynı olan biçimi. Kitaplarda, gazetelerde, tabelalarda, haber yayınlarında ve formlarda durur ve her ülkeden eğitimli konuşanlar onu anlar. Gündelik hayatta her ülke kendi biçimini konuşur. Standart Arapçayla başlayan okuyup yazabilir ve gündelik bir biçimi sonradan daha çabuk öğrenir, çünkü sözcüklerin çoğu aynıdır. Gündelik konuşmanın farklı olduğu yerde bu site bunu söyler.
Standart Arapça sokaktaki insanları anlamamı sağlar mı?
Çoğunu, ama hepsini birden değil. Standart Arapçayla her yerde anlaşabilirsin ve çoğu insan memnuniyetle daha yavaş ya da standarda daha yakın cevap verir. Kendi aralarında konuşurken kendi biçimlerini kullanırlar, farklı telaffuzla ve farklı küçük sözcüklerle, ve başta yalnızca bir kısmını anlarsın. Bu normaldir ve yanlış bir şey öğrendiğin anlamına gelmez. Türkçede güçlü bir bölgesel ağızla ilk kez karşılaşmaya benzer.
Sonra hangi gündelik biçimi öğrenmeliyim?
Yaşadığın, çalıştığın ya da konuştuğun insanların bulunduğu ülkenin biçimini. Mısır Arapçası ve Levant’ın biçimleri — Suriye, Lübnan, Ürdün ve Filistin ağızları — filmlerde, dizilerde ve şarkılarda en çok duyulanlardır. Mağrip’in biçimleri doğudan gelenlere çoğu zaman daha yabancı gelir. Hiçbir biçim ötekinden iyi değildir; en iyisi ihtiyacın olandır.
“Sen” için neden iki sözcük var?
Çünkü Arapça birine hitap ederken cinsiyeti sorar: erkeğe أَنْتَ, kadına أَنْتِ. Türkçede “sen” herkes için aynıdır; cinsiyet hiç sorulmaz ve bu yüzden bu, kurulacak bir alışkanlıktır. Fiillere ve bitişik zamirlere kadar sürer: كَيْفَ حَالُكَ؟ bir erkeğe, كَيْفَ حَالُكِ؟ bir kadına. Alıştırmalar bu yüzden kime hitap ettiğini söyler.
Türkçedeki “siz” gibi ayrı bir saygı çoğulu yoktur; yabancılara da أَنْتَ ve أَنْتِ kullanırsın. Kibarlık başka sözcüklerdedir: يَا سَيِّدِي “efendim” ya da يَا أُسْتَاذُ gibi bir hitapta, مِنْ فَضْلِكَ “lütfen”de ve resmî حَضْرَتُكَ’da, kelimesi kelimesine “huzurun”. “Bey” ve “Hanım” gibi unvanlar doğrudan geçmez. Selamla başlayan ve teşekkürle bitiren hemen her zaman yeterince kibardır.
Gündelik hayatta çok yaygındırlar ve her inançtan insan tarafından kullanılırlar, Türkçedeki “inşallah”, “maşallah”, “Allah razı olsun” ya da “geçmiş olsun” gibi doğal bir şekilde. Biri kabaca “Allah dilerse” demektir ve sohbette “umarım” ya da “görürüz” anlamına gelir; öteki “Allah’a şükür” demektir ve “nasılsın?”a olağan cevaptır. Bu site onları geçtikleri yerde kalıp olarak açıklar ve örnek cümlelerini onlarsız kurar.
Kelime hazinesi
Hangi sözcükler önce gelir, hangilerini zaten biliyorsun ve kökler öğrenmene nasıl yardım eder.
Hangi sözcükleri önce öğrenmeliyim?
Her gün ihtiyaç duyduklarını: selamlar, sayılar, aile, yemek, ev ve yol tarifi sözcükleri ve فِي “içinde”, مَعَ “ile” ve هُنَا “burada” gibi küçük sözcükler. Bu sitedeki kelime listeleri tam bunlarla başlar. Her ismi cinsiyetiyle öğren ve düzensizse çoğuluyla — ikisi de listede verilir.
Düşündüğünden çok, yalnızca Türkçe kılığında. Kitap, kalem, saat, hayat, insan, cevap, kelime, kahve (قَهْوَة) ve sıfır (صِفْر) Arapçadır; “cebir” الْجَبْر ile başlar. Bunlar küçük bir yardımdır, çünkü Türkçede sesleri değişmiş ve bazılarının anlamı kaymıştır; çoğu sözcüğü yine yeniden öğrenmen gerekir ve kökler sana ödünç sözcüklerden daha çok yardım eder.
Henüz akıcı okuyamadığım sözcükleri nasıl öğrenirim?
Yüksek sesle ve okunuş yazısını destek olarak kullanarak, ama gözlerin yazıda. Her sözcüğü yazmadan önce söyle ve elle yaz, sağdan sola. Kısa bir cümle içinde ve köküyle öğren: كَتَبَ “yazmak”ı bilen, مَكْتَب “ofis”i “yazılan yer” olarak hatırlar. Böylece her yeni sözcük eskisine bağlanır.
Çünkü bir sözcük bu şekilde adlandırılır ve aranır: durak biçimiyle, hâl ve tenvin eki olmadan, كِتَاب ve كِتَابٌ değil. Altındaki örnek cümlede, cümlede duyulduğu gibi eki ile durur. Bir fiil Türkçedeki gibi “yapmak” değil, “yaptı” olarak verilir, كَتَبَ, çünkü en basit biçim odur; şimdiki zamanı ipucunda durur.
Bu proje için yazıldılar — her açıklama, her örnek cümle, her okuma metni ve her alıştırma. Arapçanın sözcükleri ve biçimleri kimseye ait değildir; burada nasıl seçildikleri, sıralandıkları ve açıklandıkları bu sitenin kendi işidir. Örneklerdeki insanlar uydurmadır.
Bu site kimin için?
Sıfırdan Arapça öğrenmek isteyen Türkçe konuşanlar için — bir yolculuk, iş, arkadaşlar, komşular ya da kendi ailesi için. Hiçbir ön bilgiye ihtiyacın yok; site ilk harften başlar. Her açıklama Türkçeden başlar: zaten bildiğinden ve tanıdık olanın seni yoldan çıkardığı yerlerden.
Hayır. Bu site dili öğretir ve gündelik hayatta geçen kalıpları açıklar, sade ve yorumsuz — Allah’ı anan kalıplar da dahil. Örnek cümleler ve okuma metinleri iş, aile, yolculuk, yemek ve şehir hakkındadır. Arapça çok farklı inançlardaki insanların dilidir ve burada öyle ele alınır.
Bu sitenin sonunda bir belge alıyor muyum?
Hayır, amacı bu değil. A1, A2 ve B1 seviyeleri bu sitenin kendi bölümlemesidir, resmî bir derecelendirme değil, ve sonda bir sertifika beklemez. Burada öğrendiğin şey gündelik hayat ve okuma için Standart Arapçadır — ve Arapçanın konuşulduğu ve yazıldığı her yerde işe yarar.
Evet, ve yapman beklenir. Burada yanlış bir cevap ceza değil, bir daha gelmesi gerekenin işaretidir: Alıştırmalar henüz oturmamış görevleri geri getirir. Hitapta cinsiyette ve eklerde herkes yanlış başlar — sürecin parçasıdır.