Wymowa angielska: pary minimalne do słuchania (32)

Ta lista jest krótsza niż zwykle, bo trzyma się jednej reguły: są na niej tylko te różnice, których nie ma w polskim. Różnicę, którą robi już twój własny język, słyszysz bez wysiłku; ćwiczyć warto te, których on nie robi – na przykład długość samogłoski (ship – sheep) albo th, którego polski nie zna.

Dlatego każda z grup (jest ich 6) mówi najpierw, co zamiast tego robi osoba mówiąca po polsku. To jest właściwa informacja; słowa pod spodem są dowodem. Nie ma tu alfabetu fonetycznego: kto zna te znaki, nie potrzebuje tej strony, a kto ich nie zna, temu nic nie powiedzą.

Co się tu dzieje: Polski nie odróżnia samogłosek krótkich od długich, więc ship i sheep łatwo wychodzą jednakowo — zwykle jako „szip”. Tymczasem krótkie angielskie i leży blisko polskiego „y”: ship brzmi bardziej jak „szyp”, sit jak „syt”. Długie ee to polskie „i”, ale wyraźnie przeciągnięte: sheep — „sziip”. Z grubsza: ee i ea to zwykle długie „i”, pojedyncze i przed spółgłoską — krótkie, prawie „y”. Przy szybkim mówieniu nie skracaj długiego — w sheep ono naprawdę trwa.

Co się tu dzieje: W polskim tej głoski nie ma, więc zastępuje się ją czymś bliskim: think wychodzi jako „fink”, „sink” albo „tink”, a this jako „dis” albo „wis”. Angielskie th robi się inaczej: czubek języka leży lekko między górnymi a dolnymi zębami i powietrze płynie bez przerwy, jak przy „f” albo „s”. Nie uderzaj językiem jak przy „t” i „d”. W think jest samo powietrze; w this i they do powietrza dochodzi drżenie krtani, jak przy „z”. Sprawdź w lusterku: czubek języka ma być widoczny.

Co się tu dzieje: Tu pułapką jest pismo, nie głoska. Polskie „w” to angielskie v: górne zęby na dolnej wardze — vine wymawiasz więc dobrze. Ale angielskie w to nie polskie „w”, tylko prawie polskie „ł”: wargi zaokrąglone jak do „u”, zęby nie dotykają warg. wine brzmi jak „łajn”, west jak „łest”. Kto czyta w po polsku, mówi vine zamiast wine i vest zamiast west. Sprawdź w lusterku: przy v widać zęby, przy w zaokrąglone wargi.

Co się tu dzieje: Polski ma jedno „e”, a angielski dwie samogłoski w tym miejscu. bed to mniej więcej polskie „e”. bad ma głoskę pośrednią między „a” i „e”: otwórz usta szeroko jak do „a”, ale powiedz „e”. Kto mówi obie jako „e”, mówi bed zamiast bad i men zamiast man; kto mówi obie jako „a”, też nie trafia — ta głoska nie jest ani jednym, ani drugim.

Co się tu dzieje: Polski ubezdźwięcznia spółgłoskę na końcu wyrazu: „chleb” brzmi jak „chlep”, „wóz” jak „wós”. Przeniesione na angielski robi to z bag — back, z prize — price, z leave — leaf. Po angielsku ta różnica niesie znaczenie. Dwie rady: zostaw na końcu prawdziwe „g”, „d”, „z”, „v”, choćby słabe, i przeciągnij samogłoskę przed nim — w bag „e” trwa dłużej niż w back. To przeciągnięcie Anglicy słyszą najwyraźniej.

Co się tu dzieje: Polskie „r” jest zawsze wymawiane, i to wyraźnie. W angielskim brytyjskim r po samogłosce nie brzmi jak spółgłoska, tylko zmienia samą samogłoskę: work, heard, first, turn mają głoskę, której w polskim nie ma — coś między „e” a „o”, z językiem w środku ust i bez zaokrąglania warg. Kto mówi „łork” z mocnym „r”, brzmi obco; kto mówi „łok”, mówi walk. W amerykańskim r słychać, ale miękko, z językiem cofniętym, nie drżącym.